Fokker model 17, XA-7

Met dit model begaf Fokker zich opnieuw op de militaire markt. Het US Air Corps was al enkele jaren vliegtuigen aan het bestellen voor aanvallen op gronddoelen. Maar die waren afgeleid van al bestaande typen. Daarvoor was de aanduiding ‘A’ gebruikt (niet te verwarren met de oudere aanduiding voor Ambulances).

In 1929 werd specificatie X1659B uitgegeven voor een geheel nieuw soort aanvalsvliegtuig. Fokker deed ook mee in de ontwerpcompetitie hiervoor. En voor het eerst werd dat een geheel metalen laagdekker. Met als motor de vloeistof gekoelde Curtiss G-1V 1570C.

Voor de romp werd daarbij doorgeborduurd op de H-51 (Model 11) en er werd een geheel nieuwe vleugelconstructie ontworpen.

Fokker ontving in december 1929 als enige opdracht voor de bouw van een prototype. Het toestel kreeg toen 17 als modelnummer. De XA-7 met msn 1701 kreeg AC 30-226 als registratie. Deze was eerder uitgegeven aan de afbestelde Curtiss XO-30.

In de eerste fase werd het ontwerp verder uitgewerkt en een mock up gemaakt. Ook werd begonnen met de sterkteberekening voor het Air Corps. Eveneens werd een windtunnelmodel gemaakt en beproefd.

Na die periode zullen bij het Air Corps wat twijfels gerezen zijn aan de XA-7. Voortschrijdende berichten over gewichtstoename baarden zorgen. Die zullen aangewakkerd zijn door Curtiss die een concurrent ‘zijn’ markt betreden zag.

In juni 1930 werd dan ook bij Curtiss de XA-8 AC 30-387 besteld voor dezelfde specificatie.

Algemeen werd aangenomen dat Fokker niet aan metaalbouw deed. De XA-7 bewijst het tegendeel. Maar volgens Anthony Fokker zelf was het wel het model dat hem de meeste hoofdbrekens gaf.

De ontwikkeling ervan ging dan ook moeizaam. Met name de vleugelconstructie werd intensief beproefd.

Ook waren er een aantal contractaanpassingen die niet bevorderlijk waren voor de planning.

Al met al liepen ook de kosten sterk op. En het gewicht was opgelopen van 2.942 lbs naar 3.868 lbs.

Maar op 13 april1931 kon het toestel door twee Air Corps vliegers worden ingevlogen. Drie weken later vertrok het toestel naar Wright Field om te worden getest. In die periode maakte de meer traditonele Curtiss XA-8 ook zijn eerste vlucht.

Omdat de prestaties te wensen overlieten ging de XA-7 al eind juni weer terug naar de fabriek. Daar werd een verbeterprogramma opgesteld.

Net in die periode besloot Anthony Fokker te breken met grootaandeelhouder General Motors. Hij legde zijn positie als ‘Director of Engineering’ en neer met hem verdween ook Gassner als hoofdontwerper.

Ondertussen werd door het Air Corps een ‘Board of Officers’ benoemd om in de keuze voor de XA-7 of XA-8 te adviseren.

Deze kwam op 3 augustus bijeen, maar de XA-7 was toen nog voor aanpassingen in de fabriek. Daardoor werd voorgesteld de XA-8 in productie te nemen.

Toen de Fokker in september alsnog naar Wright Field kwam werd het toestel nog wel beproefd. Maar op 29 september 1931 kreeg Curtiss het productiecontract. Het was een dure les in metaalbouw voor Fokker.

Klik op de foto om de foto te vergroten